Chateau Venetia

Chateau Venetia (BE)

Deze locatie stond al jaar en dag op mijn “to do lijst” maar het was mij tot voor kort nooit gelukt om  deze te bewonderen… Ja, van buiten af wel, en vaak zelfs. Telkens ik er passeerde dan dacht ik, ik hoop om er ooit binnen te geraken. En ik had ook al vaker voor de deur gestaan, voor een gesloten deur dan wel, of een gesloten, raam, ik had al half in de kelder gehangen om dan net op het laatste nippertje (dus net toen ik me wou laten zakken) vast te stellen dat deze volledig onder water stond. De tip van mijn schoen had het kraakheldere wateroppervlak geraakt waardoor ik geen seconde te vroeg de steeds groter wordende kringen op het oppervlak zag trillen. Een nat pak gespaard maar een teleurstelling rijker dat ik ook via daar niet binnen kon. Lieslaarzen waren een optie, neen, waren toen een oplossing, maar die heb ik niet zomaar in de auto liggen (misschien moet dat bij de standaard uitrusting worden gevoegd) Enfin, om een lang verhaal kort te maken toen ook deze keer weer huiswaarts zonder foto’s. Tot plots, als ware het een geschenk uit de hemel, ik opnieuw aan deze locatie dacht en er net de dag nadien in de buurt moest zijn. Als ware het intuïtie nam ik mijn vertrouwde Nikon en statief mee en ging zien…de struiken probeerden mijn vastberadenheid nog tegen te houden maar de wil was sterker dan het loof en ik baande mij een weg doorheen takken, kruid en de drassige grond tot ik plots de achterdeur zag openstaan. Met de zon én een glimlach op het gezicht stapte ik Venetia binnen en dacht “Veni Vidi Vice” !