Doop

21/10/2016

5:20 carpool, samen met Cliff drinken we rustig een koffie uit onze canon mok terwijl we nog even wachten op Artur. Vandaag gaan we Cliff dopen in de wereld van “Industriële Urbex” Na een mooie rit komen we aan op bestemming en moeten al meteen vaststellen dat onze “way in” bemoeilijkt wordt door werklui die de halve straat hebben open gebroken. We zien tussen de plaats waar we moeten zijn en het voetpad waar we nog op wandelen een eindeloze gegraven sleuf, anderhalve meter breed en minstens even diep. Terwijl we de sleuf volgen denken we na over hoe we de overkant kunnen bereiken. Ook deze keer brengt de ochtendwandeling vernieuwing en slagen we er in om ongezien aan de overkant van de sleuf te geraken en vervolgen zo onze weg naar het domein waar de fabriek ligt. Voor ons doemt de groene omheining op met de alom gekende en minstens even gevreesde razorwire. Er lijkt maar geen eind aan te komen, meter na meter speuren we de omheining af tot we plots een gat zien. goed weggestopt in de struiken, slim gezien van onze voorgangers, of deze nu urbexers of koperdieven waren doet er niet toe maar we zijn dankzij deze kerels eindelijk op het terrein. Het blijft nog steeds een flinke wandeling tot aan de fabriek zelf en het wordt langzaam klaar. Zon is er (nog) niet maar dat vinden we ideaal. Toen we na een kleine kilometer eindelijk bij de fabriek aankomen horen we plots en vooral dichtbij een auto aankomen, als ware soldaten duiken we net op tijd de nog natte struiken in en liggen we mooi verscholen als de oranje werfauto ons voorbij rijdt. We blijven even rustig liggen en wachten af maar de auto mindert geen vaart en verdwijnt om de hoek. We kruipen stil uit onze tijdelijke schuilplaats en beslissen om achter de gebouwen door te lopen. Toen we via een stalen trap op een hoger gelegen stuk van het terrein kwamen zagen we plots de rode achterlichten van een witte bestelwagen (security?) opdoemen, die stond met draaiende motor midden op het pad dat we moesten kruisen om tot bij het oude deel te komen. We blijven even wachten maar de auto maakt geen aanstalten om verder te rijden dus keren we terug om een andere weg te zoeken. Na een tijdje zien we de rode lichten niet meer en steken snel het pad over tot we opnieuw in het struikgewas kunnen schuilen. verdorie ook hier staat een bestelwagen met de deuren open. We horen de werkmannen met de kettingzaag de bomen en struiken rooien, dit op amper een 10 tal meter van ons. Dus kruipen we stilletjes verder de struiken door tot ook deze bestelwagen uit het zicht is en ik denk !wat een helse weg! Uiteindelijk slagen we er, precies één uur na aankomst op de parking in om het oude gedeelte te bereiken en kunnen we beginnen fotograferen. Wat een mooi verval, de tocht alvast meer dan waard denk ik bij mezelf. Terwijl we elk op ons gemak de fabriek verkennen zie ik buiten opnieuw de witte bestelwagen passeren, vanachter de vervallen ramen volg ik het autootje tot het een eind verder stopt. Ik zie nu ook een vorkheftruck en mannen in witte pakken bij de grote silo. Deze kant dus vermijden denk ik dan, terwijl ik een glimlachje niet kan onderdrukken. Uiteindelijk blijven we 8 uur op deze locatie en zijn we buiten het oude deel ook de rest gaan verkennen. Na de middag waren alle bestelwagens weg en hebben we niemand meer gezien zodat we rustig onze gang konden gaan, al bleven ook toen alle zintuigen op scherp en werd er alleen maar gefluisterd tegen elkaar. Als laatste gingen we naar de grote silo waar we ’s morgens de mannen in witte pakken zagen. Cliff wou heel graag eens tot bovenop de silo om zo de omgeving te zien van bovenaf, dus zo gezegd zo gedaan! We namen er onze laatste foto’s en keerden toen de gekende weg terug. De doop was geslaagd, de locatie een topper en moe maar voldaan stapten we de auto in en reden huiswaarts. Ik geef graag een paar foto’s mee, de rest volgt later. Enjoy !

 

 

trip Italië 2016

3/6/2016 tot 8/6/2016

We weten allemaal dat Italië een prachtig land is op zowat alle vlakken van cultuur, weersomstandigheden, de landschappen, het eten, de wijn, noem maar op. Maar ook op het gebied van Urban Exploration kan dit land tellen. Je vindt er tal van prachtlocaties die jaar na jaar onaangeroerd konden wegkwijnen in het verval. Het land is bekend om zijn enorme kloosters, zijn instellingen voor geesteszieken, zijn kerken en zoveel meer. Het was dan ook een fantastisch vooruitzicht die vrouwlief mij aanbood tijdens het aperitief van ons 10 jarig samen zijn. Toen we de glaasjes cava tegen elkaar aantikten keek ze me aan, glimlachte en zei ‘Moest ik nu aan Artur, Kenneth en Sieg eens vragen of er nog een plaatsje vrij is op de achterbank van hun “Italian Rental Car’ ? Ik keek haar verrast aan en kon op geen enkel deftig woord komen en produceerde waarschijnlijk enkel wat oergeluiden. Ja ik geef toe, die had ik niet zien aankomen! Uiteraard was ik meteen laaiend enthousiast want ik herinner me de beelden en verhalen van hun trip in 2015 nog levendig. Zo gezegd zo gedaan stuurde mijn Vi even later een sms naar Tuur en voor zover ik mij herinner was ook hij even de kluts kwijt, of het ook oergeluiden waren kan ik niet bevestigen want dat is via sms onduidelijk, wat wel duidelijk was dat Tuur niet meteen doorhad dat ik dit jaar ook effectief als compagnon mee zou afreizen naar het land van zon, wijn en verlaten locaties. De maanden streken voorbij en we organiseerden een aantal “vergaderingen” waarop we meer porto dronken en straffe verhalen vertelden dan effectief iets planden maar uiteindelijk kreeg de planning wel op tijd de finale vorm, werden de B&B’s, de vlucht en de huurwagen geboekt en waren we klaar voor vertrek. Vi had ons in alle vroegte, met pak en zak afgezet op de luchthaven en paar uur later hingen we in het luchtruim. De Sieg had al meteen een gesprekspartner gevonden, met name “de onbekende man op stoel 24D” en terwijl Tuur en Kenneth zich op het gemak in de zetel hadden genesteld zat ik als versteend met de ogen dicht mijn laatste wensen te brabbelen. Voor zij die het nu nog niet weten, ik heb echt wel stress om te vliegen 🙂 Desondanks mijn doemdenkerij  waren we een aantal uur later alweer veilig geland, werd de huurauto volgeladen, de coördinaten van de eerste locatie ingegeven en kon het avontuur echt beginnen. Het werden 6 fantastische, maar verdomd vermoeiende dagen. We bolden 1650km van west- naar oostkust en terug, bezochten 30 locaties waarvan we er 22 konden fotograferen. 8 locaties lukten niet door omstandigheden (dichtgemaakt, slechte timing, buren die op de loer liggen en zelf gewoon de ingang niet vinden terwijl die er wel ergens moest zijn) we sliepen in 5 verschillende B&B’s en bezochten elke avond een plaatselijk restaurantje om de innerlijke mens aan te sterken met de inheemse lekkernijen, lees dus: pizza, pasta, rode wijn, limoncello, etc… Na 6 dagen avontuur stapten we moe maar voldaan het vliegtuig op en keerden tevreden huiswaarts. Bij deze nog een dikke merci aan de vrienden Artur, Kenneth en Sieg voor de 6 toffe dagen met jullie en uiteraard ook aan mijn Vi om mij zolang te willen missen X ! De foto’s volgen, maar toch alvast een weliswaar “klein” voorsmaakje 🙂

La Vita E Bella

Drie maal is scheepsrecht

1/05/2016

HF6 stond al een geruime tijd op onze verlanglijst maar werd, door omstandigheden meestal achteruit geschoven om andere locaties voorrang te geven. Want HF6 is toch groot én deze locatie loopt niet zomaar weg op één of twee dagen dachten we steeds. Toen viel mijn oog plots op een krantenartikel waarin de sloop werd aangekondigd en wel op zeer korte termijn !! We bekeken onze kansen en planden een trip in richting deze industriële reus. Het was al een stuk in de ochtend toen we onze eerste poging waagden maar we kwamen algauw van een kale reis terug want nog voor we op het domein waren hadden we een bijna ontmoeting met een aantal werklieden uit de naastliggende fabriek. Net op tijd kon ik mezelf wegstoppen achter een paar olievaten en Artur en sein geven om ook zichzelf veilig te verstoppen. Toen de werkmannen uit het zicht waren dropen we teleurgesteld af.  Een kleine 4 weken later waren we klaar voor poging twee en we hadden ons wijsgemaakt dat we deze keer beter waren voorbereid en kropen bij het krieken van de dag door de poort heen en volgden de gekende weg. In de fabriekshal, waar we de eerste maal op werklui botsten kleefde een dichte mist die ons het zicht op HF6 ontnam. We zochten onze weg tussen de autowrakken en andere rommel en vonden na lang zoeken eindelijk een opening om het terrein van HF6 op te komen. Je kon de blijdschap op ons gezicht, ondanks de dicht mist van uren ver zien. Het was nog even wandelen op het begroeide terrein vooraleer we de toren van de hoogoven door de mist heen zagen opdoemen. Maar toen we de stalen trap opstapten zag ik Artur plots ineen duiken en mij attent maakte op “beweging in de fabriek”! Als bevroren keken Artur en ikzelf naar de twee mannen met witte helm die een 15 tal meter verder stonden stonden te praten en dan elk een andere kant opgingen. Niet veel later hoorden we de zware dieselmotoren starten en kwam de arm van een sloopkraan boven de buizen uit….krak, breek…het staal knarste tussen de zware nijper en ons hart brak ! Ohneen, de sloop is begonnen…  Ontgoocheld dropen we ook deze keer af en dachten dat  het nu echt nooit meer zou lukken. Een paar dagen later had ik een gesprek met een bevriend explorer en toen hij mijn verhaal hoorde kon hij bijna niet begrijpen dat we er nog steeds niet in geslaagd waren om deze topper te bezoeken. Ondanks het feit dat hijzelf al 6 maal (jaja… u leest goed) geslaagd was in de missie, die ons blijkbaar niet gegund was stelde hij voor om samen nog een laatste poging te ondernemen met hem als “gids” Zo gezegd zo gedaan spraken we kort daarna af op een mooie zondagochtend en opnieuw in alle vroegte. Voordeel van zondagen is dat er meestal niet wordt gewerkt en zo hadden we deze keer sneller dan anders de vrije toegang, zowel tot de fabriekshal, waar er in de week wordt gewerkt, als tot de machtige HF6. Als een volleerde gids toonde hij ons de mooiste plekjes van deze oude staalreus maar desondanks stelde ook hij vast dat de sloopwerken echt wel aardig waren opgeschoten. De oude controle kamer was reeds ontmanteld, wat wij uiteraard zeer jammer vonden. Maar niet getreurd knipoogde de gids want deze oude rot heeft voor mij geen geheimen meer en ik leid jullie zo meteen mee naar een tweede controleruimte. En zo volgden we onze gids de ganse dag in zijn voetspoor en kunnen nu tevreden terug blikken op deze overwinning…

Bij deze onze oprechte dank aan K.V.C van “An Unused World”

 

op weg naar …

8 maart 2016

We zijn weer in onze nopjes als we de snelweg oprijden richting urbexland. Die nopjes werden al snel veel minder als we amper 15’ later in sterk vertraagd verkeer belanden. Een tiental kilometer verderop bleek de weg versperd door een auto ongeval. Het verkeer ging tergend traag vooruit en de klok tikte precies sneller dan anders. Uiteindelijk komen we toch met een goeie drie kwartier vertraging aan op de locatie. We parkeren ons, zoals het hoort netjes verderop en bereiden ons voor op een avontuurlijke wandeling door een stukje struikgewas en andere begroeiing, het pad is maar één voet breed en aan onze rechterkant hebben we meteen zicht op een diepe sloot. Iets verder zien we het bemoste brugje en steken daar de sloot over om dan verder onze weg te banen tussen takken, struiken, stenen en buizen. De hellingsgraad maakt het er ons niet makkelijker op en er is weinig houvast. De sloot kabbelt rustig verder onder ons en ik kijk even de diepte in… wat een vreemd kleur heeft dat water toch en ik zoek verder naar houvast want een ongewenste duik in dit sop zie ik echt niet zitten. Iets verder zien we een oude maar sterk afgebrokkelde trap die ons gelukkig snel tot boven brengt en zo staan we even later veilig en wel aan de achterkant van dit enorme gebouw. Een ingang zoeken is een fluitje van een cent want alle deuren staan open. Doch, eenmaal binnen nemen we een sterke brandgeur waar en in de hallen hangt een dikke gelige rook die sterk naar dennenhout ruikt. We lopen voorzichtig verder en zien in de aanpalende hall een vrachtwagen staan, alsook een auto. Er loopt een man in dikke jas op en af met stukken hout die hij in een oude ton gooit, waar de vlammen knetterend voor de dikke rook zorgen. Verdorie denken we, deze hall wordt blijkbaar nog gebruikt terwijl de aanpalende gebouwen toch al ruime tijd verlaten en vervallen zijn. We beslissen om stilletjes terug te keren via de weg waar we ook gekomen zijn en via de voorzijde te gaan vragen om toestemming. Want we willen zeker geen risico lopen op betrapping en de daarmee gepaarde problemen. Het pad terug was even spannend als voordien en we bleven ook deze keer gelukkig droog. Na een korte rit pakten we onze spullen uit de wagen en stapten vol goede moed via de hoofdpoort het terrein op. We zien op het binnenplein een kraan, een hoop stenen en verwrongen staaldraad die ooit een deel van het gebouw waren. De man met de dikke jas staat nu buiten, steekt zijn hand op en komt naar ons toegestapt. We stellen ons netjes voor, wat de bedoeling is van ons bezoek en vragen beleefd of we met zijn permissie binnen mogen in de gebouwen. De man heeft geen probleem en vraagt ons of we van het architectenbureau zijn. Wij kijken verbaasd en moeten toegeven dat geen van ons architect is, dat we ook niet zijn gestuurd door de eigenaar maar gewoon twee passanten met als hobby “oude gebouwen fotograferen”. De man zegt dat we geluk hebben want het gebouw is verkocht en er komen appartementen in de plaats. Of de oude fabriek ook tegen de vlakte gaat wist hij niet met zekerheid, alleen het voorste deel was zijn verantwoordelijkheid dus hij dacht even dat wij er ter controle waren. Oude gebouwen fotograferen voor je plezier ? De man begrijpt het allemaal niet zo goed en lacht, als we maar voorzichtig zijn. Na afloop zeggen we nog even bedankt, schudden elkaar de hand en vertrekken tevreden naar de volgende locatie …

sized_papeterie_1

Kunst en trappen

22/01/2016

Kunst vind je in vele vormen, kunst is niet alleen een begrip maar je kan het ook ervaren, met je ogen, je oren, je handen of je voeten, je diepste ik. Het leuke aan kunst is dat iedereen het anders ervaart. Je vindt het mooi of niet mooi en het wekt bij iedereen gevoelens op nooit identiek zijn en of als gelijk worden ervaren. Kunst uit zich in iedere bevolkingslaag, iedere cultuur en elke era. Het kan mensen beroeren en ontroeren. Maar heel vaak staan mensen niet stil bij de kunst waar ze dagelijks mee in aanraking komen. De kunst die ze elke dag bewandelen, zonder stil te staan bij de passie die de maker heeft bezield om zijn werk te creëren. Onder deze categorie stop ik “de trap”. Een trap vind ik ware kunst, of ze nu op industriële wijze werd opgebouwd in ruwe beton of met de hand werd gesneden uit het mooiste hout, trappen zijn kunst in zijn zuivere vorm. Ze brengen ons zonder het te beseffen naar hogere oorden of diepe dalen. Trappen leven, de ene trede kraakt, de andere niet, de ene trap gaat stijl, de andere wentelt zich om zijn as, sommige trappen splitsen zich op, andere geven ons van bovenuit een duizelingwekkend zicht in de diepte. De ene trap rolt ons rustig naar het andere verdiep terwijl een andere het laatste zuchtje van onze conditie vraagt om verslagen te worden. Je ziet, ik kan trappen blijven beschrijven want ze inspireren mij al geruime tijd.

Zo ook de trap in het voormalige gemeentehuis van Z. Deze prachtige marmeren draaitrap werd eind jaren 1950 geïnstalleerd in de inkomhal van het gemeentehuis en werd handgemaakt door de nu 95 jarige Edward D. Hij maakte de trap helemaal alleen en niemand mocht deze zien tot hij klaar was. Alle treden werden met de hand gekapt en gepolierd en samen met het smeedwerk tot een prachtig kunstwerk verheven. Het aantal mensen op die deze trap hebben gelopen is niet te tellen. Al deze mensen hebben dit kunstwerk beleefd, velen onder hen zonder te beseffen dat ze een meesterwerk mochten betreden. Maar aan alle mooie dingen komt een eind en het gemeentehuis werd in 2015 verlaten. Een prachtige nieuwbouw geeft nu plaats aan de burelen en ambtenaren. De oude trap treurt in eenzaamheid. Dergelijk meesterwerk mag niet worden vergeten vond ik en moet verder leven in beeld dus bracht ik dit oude huis een bezoekje. Vermoedelijk zijn mijn voeten een van de laatsten die de trap hebben bewandeld en ik neem dan ook mijn tijd om deze zorgvuldig op beeld vast te leggen. Voor jou, voor mij en voor iedereen die net zoals ik een voorliefde hebben voor meesterlijke trappen.

Ik ben alvast bijzonder fier dat ik dit meesterwerk van Edward D. heb mogen leren kennen …Benieuwd naar de serie? klik dan hier. Benieuwd naar nog meer trappen, dan kan je hier terecht 🙂

sized_gemeentehuis_crew2

Laatste kans….

28/11/2015

Het was de laatste keer dat de huidige eigenaar van het Kasteel van M. de deuren openzette voor potentiële kopers. Het kasteel, in de urbex wereld beter gekend als “Chateau De La Foret” heeft een waardige reputatie. Of zeg ik beter “had” een waardige reputatie want sinds de eerste opendeurdag, eerder in november 2015 heerst er verdeeldheid in de mening over Foret.  Het kasteel stond jaar en dag gekend als Dé Uitdaging voor de urban explorer want het was bekend om zijn koppigheid en vooral om zijn mysterie. Telkens als er foto’s verschenen kwamen gelijk de wilde verhalen van woedende opzichters en met veel zwaai arriverende politie diensten. Overdag het kasteel benaderen was een risico die volgens de verhalen steeds op een sisser afliep dus moest liefhebber zijn kans wagen bij nacht om zo het kasteel binnen te komen. Waar de ingang was bleef steeds een goed bewaard geheim ! Mede door dat feit beslisten velen om het toch maar niet te proberen en Foret te laten berusten in zijn status van ‘onneembaar fort” En juist dat alles samen maakte voor velen “Foret” als dé locatie, laten we zelf zeggen de trots van België. In de praktijk werd er echter in alle stilte vuil spel gespeeld door één van de opzichters die het kasteel bewaakte. Hij rook, door elke keer opnieuw fotografen te betrappen het grote geld. Zijn GSM nummer circuleerde in de kringen van de urbex scene en zo kon je met hem een afspraak maken om het kasteel te bezoeken tegen betaling. En hij rekende er niet naast, 50€ per persoon met een minimum van 4 en een maximum van 8 personen per afspraak. Hij regelde voor de geïnteresseerden een “meeting point’ en loodste de groep in alle stilte het kasteel binnen. De regels waren strikt, zwijgen, betalen en binnen de afgesproken uren klaar , die waren gelimiteerd op 5 uur en geen minuut langer. Dit om zeker ongezien terug weg te komen voor de ploegwissel met de andere opzichters begon. Het heeft even geduurd maar uiteindelijk begon het toch op te vallen en viel de opzichter door de mand. En er hebben veel, heel veel fotografen via deze weg het kasteel bezocht, waaronder ook een paar die nu de stormloop van fotografen op de opendeurdagen in vraag stellen. Waarom ? Is het legaal bezoeken van het kasteel dan zo anders dan via een sjoemelende opzichter? Eigenlijk wel, ik heb 2€ betaald voor een namiddag zorgeloos fotograferen. Zij betaalden 50€. Ik geef toe, ik heb er ooit aan gedacht want had het nummer ook in mijn bezit maar de kostprijs vond ik te hoog. Het moet best spannend geweest zijn om deze op, wat wij noemen ‘urbex-way’ het hebben kunnen bezoeken, maar mij was het echter nooit eerder gelukt. Daarmee ook alle respect naar hen die deze koning ooit hebben geprobeerd én overmeesterd, de beloning was groot om hem te zien in al zijn glorie. Ik moet het echter stellen met een bezoek onder toelating, en vooral met een engelen geduld om tijdens de toestroom van bezoekers te wachten tot je een foto kon nemen. Veel van zijn pracht was reeds verdwenen, de mooiste stukken zijn ofwel gestolen of verkocht maar ik ben een tevreden man en heb genoten van de namiddag daar. Heb er  mensen ontmoet die ik al eerder zag, anderen zag ik voor de eerste keer irl, we hadden een leuke babbel. Voor mij was dit een topper die ik met voldoening van mijn “wanted list” mag schrappen.

sized_Foret(001)

 

Expositie Fotografie

Buren Bij Kunstenaars editie 2015

17 & 18/10/2015

Na maanden van voorbereiden en uitkijken was het eindelijk zover. Het weekend van onze expo.

Dit jaar wilden we het groter en beter doen dat de vorige edities, alle ingrediënten waren aanwezig, we maakten allemaal ruim voldoende reclame in de voorgaande maanden en weken, het materiaal was tijdig gereserveerd , we hadden een nieuwe zaal, twee extra kameraden om mee te exposeren én iedereen had nieuwe, adembenemende werken gedrukt op groot formaat.

Artur Bex en ikzelf waren de vrijdagmorgen 16/10 al vroeg in de weer. Te vroeg eigenlijk waardoor we een paar uur tijd over hadden en wat kan je als fotograaf dan beter doen dan een locatie te gaan checken. We hadden goede hoop, want we waren getipt dat de locatie weer doenbaar was. Eenmaal ter plaatste werd die hoop al snel van tafel geveegd als we een mooi blinkend cijferslot en een dito ketting aan de poort zagen. Maar zoals het een goede urbexer vergaat dachten we na over een mogelijke oplossing en werd onze creativiteit én geduld beloond want een klein halfuurtje later stonden we met ons tweeën aan de andere kant van de gesloten poort konden we onze camera uit de tassen halen om aan het werk te gaan. Ik geef toe, de locatie was minder interessant dan verwacht maar ik haalde toch voldoening uit deze explore.

Kort na de middag reden Artur Bex en ikzelf met de eerste lading panelen naar de zaal. Tijdens het lossen van de eerste lading ging het echter behoorlijk mis waardoor ik, mede door mijn klungeligheid bijna mijn vingers had gebroken. Ik kreeg de volle 20 tentoonstellingspanelen op mijn vingers en benen met als gevolg een bloederige hand en twee blauwe knieën. Artur sleurde en zeulde met de panelen dat het een lieve lust was terwijl ik aan de kant zat, hopende dat zowel mijn gevoel in mijn vingers terug kwam, alsook het kleur in mijn gezicht. Beiden kwamen terug….het kleur voel je niet, de kloppende pijn in de vingers daarentegen? Maar niet getreurd en zonder trunten reden we een half uur later verder om lading twee.

Vanaf 18:00 konden we dan eindelijk starten met de finale opzet. Maar omdat ik mijn hand had bezeerd deden we een oproep via facebook naar een paar sterke armen om ons te helpen de panelen op te zetten. Twee mensen voelden zich geroepen om ons te helpen!! De zaal werd kaal gezet en de eerste panelen kregen hun plaats en zo bouwden we verder en verder. Vi zeulde ondertussen met emmers warm water, sponzen en schuurcrème om de panelen op te poetsen. De spots werden geplaatst, aangesloten en getest. De ophangsystemen geplaatst om dan finaal onze werken een te plaats geven. Het was 00:50 als we de deur achter ons dichttrokken en huiswaarts reden voor een korte nacht.

Zaterdagmorgen waren we alweer om 9:00 in de zaal om deze nu volledig klaar te stomen voor de bezoekers. De verwarming aan, de werken nogmaals gecontroleerd als ze nog mooi recht hangen, de spots gecheckt. Wat kaarsjes op de aperitief tafels voor de gezelligheid. Een paar potjes snoep, wat ballonnen aan de deur en wegwijzers in de straat en we kunnen van start gaan. Het was net geen 10:00 als de eerste bezoekers al aan de deur stonden. We kregen ongelooflijk veel bezoek over de vloer, familie, vrienden, kennissen, collega’s, nieuwsgierigen, bekenden, onbekenden, bewonderaars, reizigers… te veel om op te noemen. Op zondag deden we dit alles nog eens over maar dan in het kwadraat!

We kunnen met ons allen voldaan én uiterst tevreden terugblikken op een meer dan geslaagde editie en denken nu al aan hoe we het volgend jaar gaan aanpakken.

Bedankt aan mijn lieve vrouw Vi, mijn vrienden Artur en Kenneth, het was een eer om met jullie te kunnen exposeren. Bedankt aan onze vrienden Martine, Jan en de directie om ons de zaal toe te vertrouwen. Bedankt aan de lieve juffrouw om mijn bijna verpletterde en bloedende vingers te verzorgen. Bedankt aan Eddy en zeker aan Angel om ons te helpen bij het opzetten én afbreken van de expo ! En uiteraard BEDANKT aan al onze bezoekers, het is dankzij jullie allemaal dat dit weekend zo geslaagd was !! Op naar editie 2016

wie de expo gemist heeft kan hier alle werken nog eens nazien

 

BBK 2015

BBK 2015

 

On the road …

22/10/2014 Het voordeel van op pad te gaan in het najaar is niet alleen dat het veel langer donker blijft s’ morgens, maar dat resulteert ook meteen in het feit dat je minder vroeg moet opstaan. En dat is dan weer voordelig voor mijn compagnon Artur, die niet echt houdt van vroeg opstaan. Het nadeel is echter ook dat het snel weer snel donkert en je dus krap aan tijd zit, zeker als je weer niet kon kiezen tussen trip 1 (die minder ver is) en trip 2 (die wel ver is). Artur Bex is ook zo’n slechte kiezer dus aan hem had ik ook niet veel hulp. Maar de keuze voor trip 2 werd in algemene gelijkgestemdheid genomen en god, we hebben het ons niet beklaagd! ’s Morgens gooide een accordeon-file een beetje onze planning door elkaar want we waren maar liefst 50 min. later op onze eerste locatie – Ciné Deux – dan voorzien. De ingang zoeken was net als de vorige keer dat we hier waren een helse opdracht, neen..er was geen andere ingang dan dat kleine raampje op een dikke 2 meter hoogte en het lachte ons weer gemeen toe, kom..probeer het maar, als je durft!  Ondertussen liep er ook voldoende volk op straat dat lang twijfelen geen optie meer was, dus waagde ik als eerste de klim. Als bij wonder lukte het me al bij al binnen een aanvaardbare tijd en met het nodige plooiwerk door die opening te kruipen en stond ik veilig en wel binnen. Tuur kon nu snel de spullen doorgeven en zelf de klim beginnen. Om een lang verhaal hier kort te maken, binnensluipen ging heel wat vlotter en geruislozer dan buiten – sukkelen, met de nadruk op sukkelen. Laat ons stellen dat we niet zonder lawaai buiten kwamen en dat die toevallige wandelaar zich nu waarschijnlijk nog afvraagt wat die twee rare snuiters daar uitstaken. De hond keek mee en trok het hem niet aan… Op naar locatie twee – The Return Of The King-, hiervoor hadden we een klein half uurtje gerekend omdat we er vanuit gingen dat het niet veel meer waard zou zijn, weer mis. Ondanks de verregaande staat van verval was dit een van de mooiere locaties die we dit jaar bezochten. Na een stevige wandeling door het bos doemde dit kasteel voor ons op en net toen we de enorme trap opstapten, zette de hemel zijn sluizen open.  Het kasteel bood ons het nodige onderdak, wetende dat het eigenlijk niet eens een dak meer heeft haha… Wat een prachtig gebouw moet dit ooit zijn geweest, een gigantische trap leidt ons naar boven tussen de ruïnes en toont ons beetje bij beetje zijn geheimen. Prachtige plekjes in dit oude kasteel, nooit gedacht om hier nog zoveel moois te vinden. Als bij wonder klaarde de hemel op toen we klaar waren en zo konden we nog een mooi buitenshot nemen van de imposante restanten van de voorgevel. Er volgde nog een derde en een vierde locatie, maar daarover meer een andere keer…

Tussen de drukte door …

17/10/2014

Vandaag werden de nodige attributen opgehaald voor de nieuwe expo van dit weekend. Deze gaat, net als vorig jaar, door in het mooie Brugge. Ze beloven het ganse weekend mooi weer, dus ideaal voor een mooie wandeling en een snuif kunst en cultuur in samenwerking met Buren Bij Kunstenaars editie 2014, of m.a.w. een bezoekje aan onze expo :). Mijn vrouw (Vi voor de vrienden)  stel dit jaar haar portretwerk voor, en ze zijn prachtig! Lees verder